They say succes is the best revenge

Ik wil beroemd worden zegt ze tegen me, eerder die dag luisterde ik een rap nummer, de kwade rapper zong dat bekendheid de beste manier van wraak is, they say succes is the best revenge, ik geloof dat wel.
Soms voel ik me machteloos en ben ik heel boos, en dan denk ik altijd ik laat jullie wel zien wat ik kan, niemand zal om mij heen kunnen, nu heb ik medelijden met mezelf dat ik dat heb gedacht, arme man waar tegen ben je toch zo hard aan het vechten?
Haha,
hebben ze je, je zo laten schamen vanavond?

Ja! Ik wil dat ook, dat is wat ik wil, beroemd zijn antwoord ik, ik voel me jong als ik dat zeg, ik voel me eigenlijk steeds heel jong bij de twee vrouwen. Ik noem ze vrouwen want ik kan ze geen meisjes noemen daar zijn ze al te oud voor, het zijn van dat soort type gestoorde feest vrouw, een mooi egoïstisch drieluik zijn we, maar hier is het middenpaneel mijn podium niet. De eindeloze poppenkast waarin ik zelf gewoon een poppetje ben waar mee gespeeld word, zelfs als ik me mond dicht hou om mezelf te beschermen, ik reageer rebels, het innerlijke kind he, mijn innerlijke kind is onhandelbaar vanavond, het zeurt vreselijk, af en toe leg ik het grof het zwijgen op, houd je smoel toch man die wijven interesseren je niks, wat feitelijk kindermishandeling is bedenk ik me dus laat ik het maar toe, de waarheid, de lullige conclusie: Het irriteert me mateloos dat het me niet lukt om de twee zo ver te krijgen dat ze tegen me op kijken.
Weer speelt een automatisch verlangen naar een sterrenstatus op, de zin word vanuit reflex uitgesproken in mijn kop: ik zal ze wel laten zien wat ik kan als ik beroemd ben, nu speel ik kort met de mogelijkheid om over dat moment te fantaseren, hoe ik die twee over een paar jaar weer tegen kom. Deze fantasie welke ik niet wezenlijk visualiseer, maar waar ik donders goed van weet wat hij behelst en hoe beschamend hij is, en daarom een prachtig stuk speelgoed van de kunstenaar, als je echt intelligent bent bedenk je dit soort dingen niet over jezelf, dat meen ik, dus je hoeft niet te twijfelen want het is niet gelogen:

Sinds ik heel jong was maakte ik altijd een bepaalde fantasie als ik in bed lag, er was altijd een oudere vrouw van rond de dertig, de vrouw was altijd almachtig in een seksuele context dat vond ik toen erg opwindend.
De formule was gedomineerd worden, machteloos vastgebonden zijn, om uiteindelijk door de vrouw bevredigt te worden, daar trok ik me dan op af.
Maar besef je wel even, dat het mijn schuld niet is, dat ik als klein jongetje van acht fantaseerde over sado masochistische seks, dat kwam doordat mijn ouders niet autoritair waren in mijn jeugd en gezien ik hetero ben vond ik dominanten oudere vrouwen in mijn seksuele fantasie, niet mijn schuld dus, er is verder ook niks mis mee toch als je het zo bekijkt, gewoon klinkklare logica, daar houden we toch van.

De fantasie is met de jaren veranderd, misschien kan je wel zeggen dat ik geestelijk gezonder ben geworden, of je zou kunnen zeggen dat ik gewoon veranderd ben in een enorme egoïst, het heeft nu niks meer met seks te maken, wel is er nog steeds het zelfde type vrouw die met de jaren van latex pakken naar dure zijde jurken is overgestapt, tegenwoordig daagt ze me uit om mezelf als man te bewijzen, dan geef ik meestal een opsomming van mijn super ego: Ik ben de kunstenaar, ik gebruik alles en iedereen, ik spreek de universele taal van het leven, ik zie dingen die niemand anders ziet, ik maak magie, ik gebruik de melancholicus als een speelpop, dat soort leuzen vertel ik haar dan.
Aan het einde van de fantasie moet altijd een keuze gemaakt worden, anders heeft het geen zin om de opsomming die me bevredigt af te werken, zonder doel heeft de reden tot, geen bestaansrecht.
De keuze is tussen haar harde blik onveranderd te laten en voortaan te leiden onder onze liefdesrelatie, of haar zich aan mij over te laten geven zodat ik haar maagdelijkheid kan nemen, om eerlijk te zijn kies ik nooit, ik vind het namelijk nogal een walgelijke keuze.

Het is toch het ultieme kunst werk om tegen een volwassen vrouw te zeggen dat je beroemt wil worden, of is het triest als eenentwintigjarige jonge man? Het is ontzettend triest bedenk ik mezelf, ik visualiseer de knappe vrouw van rond de dertig met de zwarte zijde jurk, ze is een tovenares en ik grijns naar haar met een uitdagende blik in mijn ogen; speel met me.

Ik heb hier wel een shocking artist statement neergezet vind ik zelf zo, ik schrijf vaak als ik naar de klote ben, een nacht niet geslapen je kent het wel, brak, in je donkere kamer lekker veel zitten roken, treurige slepende muziek, een prachtige mannen stem zingt ‘red mij niet’, en dan al die ellende type, heerlijk man.
De cliché, maar dat is essentiële kennis, ik ben je verschuldigd te vertellen waardoor ik beïnvloed was, dan kunnen nu gewoon eerlijk zijn.

Daar gaan we dan, dit is waar het allemaal om gaat, hier kleed ik de vrouw uit mijn fantasie voor je uit, geen opsmuk meer:

Weet je dat ik me serieus zorgen maakte terwijl ik dit schreef, of het wel een slim idee zou zijn om er in me eigen werk voor uit te komen dat ik zo graag beroemd wil zijn, omdat het gewoon weg triest is maar vooral ook omdat volwassen vrouwen dit zullen lezen,
ik ben ontzettend bang voor volwassen vrouwen, dat meen ik.